Hello World
Mijn persoonlijke superpak — van binnenuit
Ik ben innovator. Al mijn hele leven duik ik volledig in nieuwe dingen — nieuwe activiteiten, nieuwe events, nieuwe uitdagingen. Offroad motorrijden op de Trans European Trail. Een schuur opknappen in de Aveyron. Een 4x4 camper bouwen. Een dorpsfilm maken. En nu dit.
Een jaar geleden ontdekte ik dat ik kunstmatige intelligentie kon laten werken als een persoonlijk systeem. Niet een app. Niet een chatbot. Maar een architectuur die onthoudt wie ik ben, die meedenkt, die werkt terwijl ik slaap.
Ik noemde het mijn exocortex. Mijn superpak. Een uitbreiding van mijn eigen denken.
Dit is Hello World. Mijn eerste levensteken naar buiten.
voor iedereenMijn exocortex werkt mee terwijl ik leef.
Ik schoon mijn mailbox op terwijl ik rijd — zonder op een scherm te kijken. Ik laat gedachten de vrije loop tijdens een wandeling en ze worden opgevangen. Meetings neem ik op, met toestemming van iedereen aan tafel, en ze worden automatisch uitgewerkt en toegevoegd aan de voorbereiding voor de volgende sessie.
Ik bouw tijdelijke applicaties om Spotify-nummers op te slaan. Ik experimenteer met velocity based training met mijn Apple Watch en een eigen chip. En ik heb een AI-coach in mijn huis die me begeleidt terwijl ik train.
Mijn systeem weet wat er die dag op de agenda staat. Het bereidt vergaderingen voor. Het denkt mee als ik ergens mee worstel.
Dit is niet productiviteit. Dit is ruimte.
dagelijks leven effectenMijn exocortex bestaat uit een aantal lagen die samenwerken.
De basis is een Mac Mini in mijn huis. Klein apparaat — niet groter dan een dikke brooddoos. Hij staat altijd aan. Alles draait lokaal, op mijn eigen hardware. Niks in de cloud van iemand anders.
Op die Mac Mini draaien agents — gespecialiseerde helpers, elk met één taak. Maestro coördineert het geheel. Reception handelt inkomende berichten af van WhatsApp, Telegram en email. Health houdt in de gaten of alles draait. Watchdog bewaakt de veiligheid. Journalist scant nieuws en rapporteert wat relevant is.
Dan is er Memonic — het geheugen. Vier lagen diep: wie ik ben, hoe ik werk en denk, mijn lopende projecten, en wat we net besproken hebben. Elke agent trekt hieruit wat hij nodig heeft.
Alles communiceert via Notify — een interne berichtenservice. En dan zijn er bridges naar buiten: Todoist, WhatsApp, Telegram, Notion, mijn agenda. Die verbindingen lopen via CCC — niet direct.
componenten architectuurCCC draait op een M4 Pro Mac Mini. Altijd aan, altijd bereikbaar via Tailscale VPN — een privaat netwerk dat mijn apparaten verbindt zonder dat er poorten open staan naar het internet.
De communicatielaag is MCP — Model Context Protocol. Een open standaard die Anthropic heeft ontwikkeld, en die Apple nu in iOS integreert. Elke service in CCC is een MCP-server.
De agents zijn Claude Code-sessies die draaien in tmux. macOS LaunchAgents zorgen dat services automatisch opstarten na reboot. De stack is TypeScript voor backend-services, Swift voor native apps, SQLite als database.
AI-modellen zijn inwisselbaar. Claude Sonnet of Opus via Anthropic API. Qwen via Ollama voor lokale verwerking. Beeldgeneratie via Gemini. Spraaksynthese via Google TTS of een custom Tim-stem via Voxtral.
Beveiliging op meerdere lagen. Egress-allowlist, secrets-vault, prompt-injection guard. 37 agents in de registry, elk met eigen trust-niveau.
api's privacy mcpMijn exocortex groeit. Dit is wat er al gaande is — en wat er nog aankomt.
Mijn Meta-bril praat nu al met mijn CCC. Ik loop buiten, spreek een vraag in, en het systeem antwoordt. Geen scherm, geen handen.
Apple integreert MCP in iOS. Mijn telefoon, mijn horloge, mijn Mac. Ze worden native onderdeel van hoe mijn systeem communiceert.
Mijn afhankelijkheid van grote techbedrijven slinkt. Eigen email, eigen regie. Lokale AI-modellen worden sterker — voor veel taken hoeft mijn data het huis niet te verlaten.
CCC wordt groter in mijn directe kring. Mijn vrouw kan erop. Vrienden kunnen erop. En er komt een tweede instantie: eentje voor privé, eentje voor werk. Volledig los van elkaar, maar als een digital twin.
toekomst groeiDit gaat niet over technologie.
Het gaat over wat ik ermee doe. Wat ik kan maken. Wat ik kan bijdragen.
Ik bouw dit systeem niet om het te hebben. Ik bouw het zodat ik meer kan doen wat ik écht wil doen. Meer ruimte om te creëren. Minder tijd kwijt aan dingen die het systeem voor me kan afhandelen. Meer tijd voor de mensen om me heen.
Een schuur in de Aveyron verbouwen met mijn vrouw. Een koor helpen groeien. Nadenken over hoe het veenweidegebied er over vijftien jaar uitziet. Trainen. Bouwen. Ontwerpen. Spelen.
Mijn exocortex maakt me niet efficiënter. Hij maakt me vrijer.
Vrijer om te doen wat ik goed kan. Vrijer om aanwezig te zijn. Vrijer om risico's te nemen op ideeën die ik anders zou hebben laten liggen.
Dat is waarom ik dit bouw. Niet het superpak. Maar wat het superpak mogelijk maakt.
betekenis soevereiniteit